Yorumlu

…Ve umulmaz karanlıklar arasında dışa açılan kapıdan sızan “aydınlık” ışığı.
Onalmaz kırıklarım arasında hiçbir parçaya uymayan aykırı bir puzzle
Parçası en yüksek tepelerin en altında dört yapraklı yonca misali ve bir çift göz avuçlarımda.
“Hangi elimde?” oyununun kahramanı çocuklar.
Hiç bulamayan hep kaybeden çocukluğum. Saklayansa ben.
Oysa ki gözler avucumda değil… Cebime saklayıp hile yapanım.
Kazanmak uğruna, kazanmış olma aldatmacasına yaşayıp gidiyorum. Neler kaybettiğimi bilmeden
Gündüz oksijen alıp, gece karbondioksit yakıyorum. Bol kükürtlü düşlere dalıyorum.
Uyandığımda difteri, uyandığımda insan zehirlenmesi, akabinde “hüzünlü hariciye koğuşu”
Ey oğul, ey düş verenim, ey tanrım…
Hıyanetim çocukluğuma, hayinim kendime.